1. Bakit ka masaya ngayon?

Siguro dahil lately ay marami akong nakakausap na mga taong espesyal sa ‘kin – family (parents and siblings at mukhang masayang masaya sila), high school and college friends, PwC batchmates and officemates, UK ka-berks etc. Sa sobrang saya ko, hanggang ngayon ay ngiting ngiti pa din ako.

2. Ano naman daw ang balita?

Heto, ipa-plug ko na:

Magkakaroon ng mini-reunion ang SLU Accountancy Batch 2003 sa September 12 (Friday). Hindi ko alam kung na-finalise na ang venue pero either sa Serendra or sa Conti’s. Sa mga batchmates na nasa Pinas na humina ang radar at hindi nakasagap sa balita, pwede nyong i-send sa akin ang e-mail address nyo para maisama ko sa loop. Nakikigulo lang ako dahil siyempre hindi naman ako makakapunta.

3. Ano ang isang bagay na hindi mo pa nagagawa pero dapat noon pa lang ay nagawa mo na?

Yung cabinet. Nung binili ko yun last year ay akala ako ready pero yun pala bahala akong mag-assemble. Mabigat yun at mahirap i-assemble. Sino na nga ba yung nagvolunteer na tutulong sa akin para dun? Nakalimutan ko na (nakaligtas siya dahil mahina ang memory ko). Pero heto, lilipat na kami’t lahat ay hindi ko pa rin naitatayo ang cabinet at sa tingin ko ay hanggang pangarap na lang ang ma-assemble yun. Tulong!

4. Ano sa tingin mo ang kulang ngayon sa buhay mo?

Yung bawang. Nawawala yung bawang kanina at antagal kong hinanap. Nilabas ko na sa ref pero hindi ko matandaan kung saan ko nailagay. Magluluto kasi ako ng masarap na ulam para sa dinner dahil mukhang kailangan ni Melay (flatmate) ng maraming energy. Marami kasi siyang trabahong kailangang matapos ngayong gabi. Sabi nga nya, “Wala nang bukas para sa akin…”

Pagkatapos kong hanapin kung saan-saan ay nahanap ko ang bawang sa may basurahan. Buti na lang ay nasa loob ng plastik at hindi pa nababalatan kaya pwede pa. Habang nagluluto ay kinatahan ko na lang si Melay ng “Malayo pa ang umaga…” (Na-injectionan ako ng kakornihan ngayong araw na ‘to.)

5. Ano o sino sa tingin mo ang hindi pa handa ngayon?

Yung patatas. Gutom na kami ngayon pero matigas pa din yung patatas. (Heto, puro pagkain ang nasa isip.)

6. Ano ang huli mong binili kanina?

Bumili kami ng regalo para sa cute na batang magbe-bertdey bukas. Heto, katatapos ko lang balutin yung regalo. Nakabili rin ako ng sapatos na ubod ng taas ang heels (salamat May at Nadine sa tulong). Siyempre dinadaan na lang sa heels ang kakulangan sa height (wala pang Cherifer noon). 5’4” na ako pag suot ko yung sapatos.

7. Pili ka, mapaso ang mukha mo or mapaso ang puso mo?

Aba, napakaganda naman iyang tanong mo. Hmm… maghanap ka muna ng ibang matatanungan yan ha?

8. Kelan mo gustong ikasal?

Hindi ngayon kasi gabi na eh… este bata pa kasi. 25 years old pa lang (hangga’t di pa dumarating ang September 15 ay 25 pa lang ako.) Siguro mga after 2 to 3 years pwede na.

Teka, gusto kong i-share ang isang kuwento tungkol sa birthday ko dalawang taon na ang nakalipas (basahin mo ha): http://lesvicente.com/blog/?p=46

9. Ano mga bagay na re-realise mo lately?

• Nalaman ko mas mabilis pa rin akong magbukas ng lata gamit ang kutsilyo kesa gumamit ng can-opener
• Matagal na pala akong hindi nakakapagsulat ng articles. Actually madami na akong naumpisahan pero hindi ko matapos-tapos.

Heto ang isang halimbawa. Take note, this is still raw and unedited.

Gandang araw, Friendster!

I once read that if you wake up at 3 am, great ideas will come rushing. That would be a perfect time to write down your thoughts. I’m trying to do that – but a couple of hours earlier.

Sometimes I wonder why I even bother to post bulletins and put so much time and effort on it. Profile views do not really have value at all. Would it make you happier if your profile has been viewed 500 times each month? I don’t think so.

In my idle time, I would scan through the posts in the bulletin to see what other people would have to say. Honestly, I don’t really care if they haven’t watched movies for ages and neither would I want to know what the fifth text message in their inbox is. Why do these people have to share such details of their life even to people who barely know them?

And why do I do the same? I have to admit that even the most trivial experiences of other people that do not really make much sense to me somehow make me smile. I enjoy learning from other people’s thoughts and experiences. Once in a while, I would also post a bulletin hoping, in some way, to light up other people’s gloomy day. When I receive a reply saying “You made my day, Les. Keep ‘em coming!” you have no idea how happy I am. Then the next time I answer another so-called survey, I ask myself, “Will I make another person smile today?”.

Indulging in Friendster could be time-consuming but I wouldn’t discount the good things that it could bring. When I feel like I have lost my vigour, I would read the comments and testimonials from friends and I get cheered up. Some people probably do the same. I don’t usually post comments on other people’s profiles. You can’t even force me. But when you wake up one day and you see a miraculous testimonial from me, I was most likely sad at that time. They say one way to be happy is to make other people happy. I wanted to cheer myself by cheering you up. Call it selfishness in an unselfish way but I hope it made you smile nonetheless…

(itutuloy ang kuwento kapag ginanahan…)

* * *

Gandang araw!